Το ιστορικό μιας αποκατάστασης
Η παρεκκλήσι της Παναγίας αποτελεί ένα σημαντικό μνημείο η αξία του οποίου όμως ήταν άγνωστη. Αυτός ήταν ο λόγος ώστε ενώ μέχρι το δεκαετία του 60 ήταν καλά συντηρημένο με άριστες τοιχογραφίες μετά εγκαταλείφθηκε και έγινε ερείπιο. Η στέγη έπεσε, πόρτα δεν υπήρχε και έγινε καταφύγιο για πρόβατα και γίδια. Το καλοκαίρι του 1991 επισκέφτηκα μετά από πολλά χρόνια το ναό και ανακάλυψα τις εξαιρετικές τοιχογραφίες. Μίλησα προσωπικά γι’ αυτό στον τότε μητροπολίτη Διονύσιο αλλά παρά τις υποσχέσεις που πήρα δεν έγινε τίποτε. Έγραψα, όμως, το παρακάτω άρθρο στην Παρέμβαση (Νοέμβριος 1991) και το έστειλα μαζί με μια σχετική επιστολή στην Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων στη Βέροια. Είχα την τύχη να η επιστολή να φθάσει στα χέρια ενός εξαιρετικού επιστήμονα και ευαίσθητου ανθρώπου, του Σωτήρη Κίσσα, ο οποίος ήταν προϊστάμενος. Μου τηλεφώνησε αμέσως και με διαβεβαίωσε ότι το καλοκαίρι θα έστελνε ένα ειδικό συνεργείο στην αποκατάσταση των βυζαντινών μνημείων για να πιάσει δουλειά. Πράγματι, το καλοκαίρι του 1992 το συνεργείο μέσα σε δυο βδομάδες αποκατέστησε τον ναό, με τα ίδια υλικά, στην αρχική του μορφή. Έβαλε καινούρια σκεπή και πόρτα. Όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες ο ναός δεν διαφέρει από την αρχική του μορφή.
 |
| Ο ναός το 1991 |
